تبلیغات
* رویانا * - اصول اداره یك واحد پرورش گوسفند
 
درباره وبلاگ




مدیر وبلاگ : مائده جنگی
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
* رویانا *
دام وطیور
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
دوشنبه 20 تیر 1390 :: نویسنده : مائده جنگی

مسئولیت تولید به عهده مدیر است. چنانچه مدیران، دوراندیش بوده و پشتكار داشته باشند، آن مؤسسه دامداری حداكثر راندمان را خواهد داشت. مدیر باید نسبت به تعویض به موقع وسایل، زمان كشتار دامها، خرید دام و بازاریابی مناسب تصمیم بگیرد. مدیر باید مسائل و مشكلات را با كارگرانی (كه مستقیماً با واحدهای مربوطه كار می‌كنند) در میان گذاشته و بحث كرده و چاره‌اندیشی كند. یك مدیر خوب با وجودی كه در اجرای مو به موی مقررات به طور صحیح سخت‌گیر است ولی باید به درد دل كارگران رسیدگی كند و مشكلات رفاهی آنها را مرتفع سازد. یك مدیر دامداری باید علاوه بر مسلط بودن به دانش مدیریت باید به امور تخصصی در دامداری آشنا باشد.

 مدیریت نگهداری میشهای داشتی

مدیریت گله‌ها به امكانات و شرایط موجود بستگی دارد. چنانچه در ادارة گله‌ از اصول علمی استفاده شود، نگهداری میشهای داشتی به خاطر دو محصول (بره و پشم) بسیار اقتصادی است.

در مرحله قبل از جفتگیری احتیاجات میشهای داشتی را میتوان فقط از مرتع تأمین كرد و معمولاً در این دوره میشها لاغر به نظر می‌رسند. بهبود وضعیت غذایی میشها در مرحله قبل از جفت‌گیری (فلاشینگ) باعث افزایش میزان تخمك اندازی، جلوافتادن فصل جفت‌گیری، طولانی شدن دورة فحلی، افزایش بره‌زایی و دوقلوزایی و همچنین كاهش تعداد میشهای قصر (غیر آبستن) می‌گردد. تغذیة متعادل در دوره جفت‌گیری به دلیل تأثیر مهمی بر نسبت آبستنی و بره‌زایی دارد از اهمیت خاصی برخوردار است.

میشها در دوره آبستنی (بویژه از سه ماهگی به بعد) به مراقبت بیشتری نیاز دارند. تأمین مواد مغذی در 4 هفته آخر، آبستنی به خاطر رشد سریع جنین اهمیت دارد و كمبود این مواد باعث بروز بیماریهای متابولیكی از جمله مسمومیت آبستنی می‌شود. تغذیه با علوفه مرغوب و كنسانتره احتیاجات نگهداری و آبستنی میشها را تأمین می‌كند.

پر كارترین دوره نگهداری از میشهای داشتی، در فصل زایش است در این زمان باید تعدادی كارگر كمكی به كار گرفت و به صورت شبانه‌روزی از میشها مراقبت نمود. عدم توجه كافی به میشها و بره‌های تازه متولد شده سبب بروز خسارتهای اقتصادی شدید می‌شود.

دوره شیردهی میشها پس از زایمان آغاز می‌شود و 3 تا 5 ماه ادامه می‌یابد. در این دوره باید غذای كافی و دارای كیفیت مناسب در اختیار میشها گذاشته شود. زیرا مشخص شده است كه متعادل بودن جیره تأثیر مستقیم بر تركیب شیر میشها دارد. البته عوامل دیگری مانند نژاد و خصوصیات فردی میش نیز بر تركیبات شیر اثر می‌گذارد. در هر صورت چنانچه مقدار و كیفیت شیر میش پایین باشد رشد بره‌های شیرخوار به تأخیر می‌افتد.

 

مدیریت نگهداری قوچهای داشتی

هدف از نگهداری قوچهای داشتی جفت‌گیری آنها با میشهای گله است. تغذیه مناسب بر تمایل جنسی و كیفیت اسپرم قوچها تأثیر دارد. بنابراین علاوه بر علوفه پایه مقداری مواد متراكم نیز باید در جیره آنها منظور شود. كمبود انرژی در جیره قوچها باعث غیر طبیعی شدن اسپرماتوزوئیدها می‌شود. تأمین پروتئین كافی باعث افزایش حجم اسپرم می‌شود. از سوی دیگر تغذیه اضافی باعث چاق شدن قوچها و كاهش تمایل جنسی آنها می‌گردد. قوچهای جوان از نظر باروری با ارزش‌تر از قوچهای مسن هستند. لذا گله‌داران برای بالا بردن درصد باروری و همچنین كاهش ضریب همخونی هر 2 تا 3 سال قوچهای گله را با قوچهای جوان جایگزین می‌كنند. به ازای هر 20 تا 50 رأس میش داشتی باید 1 رأس قوچ در گله نگهداری شود.

 

مدیریت تغذیه گوسفند

در سیستم‌های مختلف پرورش گوسفند بالاترین رقم هزینه‌ها، مربوط به خوراك است. جیرة گوسفندان باید از نظر راندمان مصرف غذایی و شرایط اقتصادی به گونه‌ای متعادل باشد كه بتواند از یك طرف شرایط مطلوب تولید را فراهم كند و از طرف دیگر مشكلات تغذیه‌ای را به حداقل برساند. معمولاً جیره‌های گوسفندان از نظر میزان انرژی كمبود دارد. بنابراین انرژی بیشترین عامل محدودكننده تغذیه در گوسفند به حساب می‌آید. منابع اصلی تأمین انرژی برای گوسفند عبارتند از: علوفة خشك، علف سیلویی، علوفة مرتعی و دانه‌ها(ذرت، جو، گندم و یولاف). تأمین انرژی كافی در اواخر آبستنی میشها و یا در زمان شیردهی از اهمیت بالایی برخوردار است. استفاده از انرژی خالص (NE) و یا انرژی كل مواد مغذی قابل هضم (TDN) نسبت به مصرف كل خوراك اهمیت بیشتری دارد. علوفه خشك خانوادة حبوبات كه به طرز صحیح برداشت شده باشند، می‌تواند پروتئین موردنیاز گوسفندان را تأمین كند. انواع كنجاله‌ها (كنجاله سویا، كنجاله‌ تخم‌پنبه و آفتابگردان) نیز منابع خوبی برای تأمین پروتئین گوسفند محسوب می‌شوند. یكی از منابع ارزان قیمت پروتئین، مواد ازت‌دار غیر پروتئینی نظیر اوره است. زیرا این تركیبات بخوبی توسط میكروارگانیزمهای شكمبه مصرف شده و به پروتئین میكروبی تبدیل می‌شود، البته در صورت مصرف این تركیبات باید به موارد زیر توجه داشت:

  انرژی كافی و مواد معدنی لازم (كلسیم، گوگرد، آهن،منگنز و كبالت) در اختیار دام قرار گیرد.

     اوره نباید بیش از یك‌سوم ازت جیره را تشكیل دهد.

  اوره باید به تدریج (یك دوره عادت‌پذیری 2 تا 3 هفته‌ای) به جیره خوراكی اضافه شود تا باكتریهای شكمبه فرصت لازم برای عادت‌پذیری پیدا كنند.

مشخص شده است كه گوسفند به ویتامین‌های A، D و E نیاز دارد. در گوسفندان بالغ، میكروارگانیزمهای شكمبه قادرند ویتامینهای B كمپلكس و K را بسازند. ویتامین C نیز توسط بافتهای بدن ساخته می‌شود. جیره‌های معمولی گوسفند حاوی مقادیر كافی ویتامین است. د رعین حال چنانچه احتمال كمبود ویتامینها وجود داشته باشد از مكملهای ویتامینی در خوراك آنها استفاده می‌گردد.

 

مدیریت تولیدمثل گوسفند

آشنایی با مدیریت تولیدمثل در گله‌های داشتی باعث افزایش درصد بره‌زایی، كاهش تعداد میشهای قِصِر، افزایش تولید و در نهایت موجب كسب درآمد بیشتر برای گوسفندداران می‌شود. عوامل متعددی بر تولیدمثل میشهای داشتی تأثیر دارد كه مهمترین آنها عبارتند از: تغذیه، مدت روشنایی، رطوبت نسبی هوا، درجه حرارت محیط، نژاد و بیماری.

تغذیه بیشترین تأثیر را بر بازده تولیدمثل گله دارد. كمبود انرژی باعث كاهش میزان آبستنی و نا منظم بودن دوره جنسی در میشها می‌شود. تآمین پروتئین كافی در جیره میشها باعث افزایش درصد بره‌زایی و دوقلوزایی می‌گردد. از بین مواد معدنی كلسیم و فسفر و از ویتامینها، ویتامینهای E، D و A بیشترین تأثیر را بر تولیدمثل گوسفند دارند. مدت روشنایی (فتوپریود) فعالیت تخمدانهای میش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. رطوبت زیاد نیز توانایی تولیدمثل گوسفندان را كاهش می‌دهد. وراثت، بیماریها و تعداد قوچ در گله از دیگر عوامل مؤثر بر تولیدمثل در گوسفند هستند.

بلوغ جنسی به وزن، سن، نژاد، آب و هوا، فصل تولد و تغذیه بستگی دارد. تجربه نشان داده است كه بره‌های پاییزه دیرتر از بره‌های بهاره و نیز نژادهای درشت‌اندام دیرتر از نژادهای كوچك‌اندام به سن بلوغ می‌رسند. بره‌های ماده معمولاً در سن 12- 5  ماهگی بالغ می‌شوند. توارث و تغذیه اثر زیادی بر سن بلوغ آنها دارد. میشهایی كه سن بلوغ پایینی دارند، از دوره تولیدمثل طولانی‌تری برخوردار هستند.

فحلی یا طلب جنسی حالتی است كه در میشهای بالغ بروز می‌كند و در این هنگام میشها آمادگی جفت‌گیری و آبستنی را دارند. علایم فحلی در میشها زیاد واضح نیست و با حضور قوچ بهتر مشخص می‌شود. تمایل به قوچ نر، پرخون و متورم شدن مخاط فرج، خروج مایع شفاف و چسبناك از فرج بارزترین نشانه‌های فحلی در میش است. مدت فحلی در گوسفند از چند ساعت تا چند روز متغیر است و به طور متوسط 48- 24 ساعت طول می‌كشد. مدت فحلی در نژادهای سنگین (گوشتی) كوتاه‌تر از نژادهای سبك است. تخمك‌اندازی معمولاً در اواخر زمان فحلی اتفاق می‌افتد. بر خلاف گاو كه در تمام ایام سال فحل می‌شود، میش دارای فحلی فصلی است و تنها در فصول معینی از سال (بهار و پاییز) فحل می‌شود. در فصل جفت‌گیری هر 17 روز یكبار فحلی میشها تكرار می‌گردد. یكی از ابزارهای مدیریتی كه گوسفندداران برای كوتاه كردن طول دورة زایش و تولید بره‌های همسن از آن استفاده می‌كنند، همزمان كردن فحلی است.

روشهای مورد استفاده برای همزمان كردن فحلی عبارتند از:

  خوراندن هورمون پروژسترون روزانه به میزان 50  میلیگرم به ازای هر میش به مدت 16 روز.

     تزریق روزانه هورمون پروژسترون به میشها

     استفاده از اسفنج آغشته به هورمون پروژسترون

     دو نوبت تزریق پروستاگلاندین به میشها، به فاصله 8 روز

     استفاده از تزریق طول مدت روشنایی در شبانه‌روز

فصل جفت‌گیری طبیعی و قوچ‌اندازی در گله در ایران، معمولاً اوایل پاییز است. در مناطقی كه علوفه به صورت دایمی در اختیار حیوان باشد می‌توان سالی دو نوبت (بهار و پاییز) قوچ‌اندازی كرد. تغذیه متعادل میشها در هنگام قوچ‌اندازی، باعث افزایش درصد اوولاسیون و در نهایت بالا رفتن درصد دوقلوزایی می‌گردد.

تعداد میشهایی كه در جفت‌گیری طبیعی برای هر قوچ در نظر گرفته می‌شود بستگی به جیره مناسب و شرایط آب و هوای منطقه دارد. قوچ‌ها در فصل جفت‌گیری و به مدت 60- 50 روز در گله می‌مانند. البته در بعضی از گله‌ها قوچ به صورت دایمی در گله وجود دارد.

طول دوره آبستنی گوسفند 144 تا 152 روز (به طور متوسط 147 روز) است. طول دوره آبستنی با دوقلوزایی همبستگی منفی دارد. نژادهای گوشتی نسبت به نژادهای پشمی از طول دوره آبستنی كوتاهتری برخوردار هستند. درجه حرارت بالا باعث كوتاه‌ شدن مدت آبستنی به میزان 3- 2 روز می‌شود. عوامل ژنتیكی نیز بر طول مدت آبستنی تأثیر دارند. میشهایی كه در دوران آبستنی از شرایط تغذیه مناسب برخورداربوده و از نظر جثه در وضع مطلوبی باشند، به تنهایی قادر به انجام زایمان هستند. گله‌داران با تجربه در فصل زایمانبا مراقبتهای شبانه‌‌روزی از گله سعی می‌كنند مشكلات مربوط به زایمان را به حداقل برسانند.

مهمترین علایم و نشانه‌های زایمان میشها است عبارتند از:

  پرشیر شدن پستانها و قرمز شدن پوست پستان به فاصله 2 هفته قبل از زایمان.

     كند شدن حركات میش و یا دراز كشیدن حیوان بر روی زمین.

     ایجاد فرورفتگی در قسمت بالای دم حیوان.

     نرم و براق و پرخون شدن فرج و خارج شدن مایع مخاطی لزج از آن.

  البته یكی از نشانه‌های قطعی زایمان ظاهر شدن كیسه آب است. به طوری كه در حالت طبیعی معمولاً یك ساعت پس از این نشانه زایش انجام می‌شود.

 





نوع مطلب : مدیریت، 
برچسب ها : مدیریت گوسفند داری،
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.


 
 
برچسب ها
پیوندها
آخرین مطالب